Een nogal nat Vaderdagcadeau

Mij dochter verrastte mij Vaderdag 2019 met een heus en exclusief Vaderdagcadeau, een wijnproeverij.

Ik mag dan wel denken een wijnkenner te zijn, hé... ik heb niet voor niets hectoliters wijn naar binnen geslobberd tijden de jaren in Frankrijk en dacht het verschil echt wel te proeven of een Bourgogne van Nuits-St-Georges van de zuid of westelijke helling komt en of de zwangere blonde huismeid van de wijnmeester wel of niet de druiven mee heeft geplet. Maar vanaf vandaag sta ik weer met beide wijnranken in de grond.

De host, of beter gezegd de bevallige dame van middelbare leeftijd die uitleg kwam geven over de exclusieve wijnen die zij mij inschonk en liet proeven, was gekleed als een echte kasteeldame, met iets te veel kant aan kraag, mouwen, zoom en rond haar middel. Ze begon met een uitleg over de vele druivensoorten die er bestaan. Ik ga jullie daar niet mee vermoeien maar onthoud beter mijn uitleg over druiven: Bij fuiven zijn - alle druiven wijn. Meer hoef je niet te weten.

Het eerste glas werd, naar mijn mening, veel te karig ingeschonken en hielp mezelf ongezien aan een extra scheut. De opdracht was de wijn in het glas te laten walsen, je bril- en niesapparaat in het glas te steken (je neus dus) en de geur tot je door te laten dringen. Daarna mocht ik nippen, proeven, in mijn mond rond laten gaan en uitspuwen in een zilverkleurige kom. De dame in kant vroeg, mij aankijkend wat ik proefde. Ik zocht vergeefs naar smaken want het meest proefde ik gewoon wijn. Ze keek me een beetje teleurgesteld aan en zei een beetje teleurgesteld dat ze al verwachtte dat ik er geen jota van begreep. ‘Ga zitten en hou je vast’, fleemde ze me bijna lispelend toe, ‘Luister en leer!’

Zij proefde rijpe pruimen en iets van frisse courgettes met op de achtergrond een hint van plasticine vermengd met een druppeltje struisvogel-plas. Onderbroken door nog een slokje van de wijn te nemen vervolgde ze, ‘Ik herken ook nog de smaak van de achterbank van een 2CV na een heftige vrijpartij en een afdronk van een uitgewrongen blauwe vaatdoek uit de HEMA-huishoudcollectie.’ Ze eindigde met een serveertip dat deze wijn prima te combineren is met een plakje brie, om op een terras in het zomeravondzonnetje stilletjes van te genieten. Ik was sprakeloos.

De tweede wijn die ik ingeschonken kreeg was ook rood en smaakte mij precies hetzelfde. Nu was ik wijs en spuwde niet uit maar slikte door. Alles wat ik meekreeg aan smaak waren gewoon weer druiven en probeerde zoveel mogelijk de blik van de kasteeldame te vermijden. Volgens haar was deze ook weer subliem en verdient ons aller lof. Het zal…

De derde was een witte wijn van een gerenommeerd Duits wijngoed, ik herkende het etiket en voelde dat het geluk en de kennis nu aan mijn kant van de toog zou zijn. Na de vraag wat ik nu proefde kon ik, na een ferme slok triomfantelijk oreren dat ik vleugjes citroen en limoen proefde en op het puntje van mijn tong een prikkel Golden Delicious bloesem had gevangen. Ik ging met het glas in mijn hand toostend rechtop staan en vertelde dat ik ook nog wat koolraap en peperkoek had gevonden, en nam triomfantelijk een flinke slok.

De dame in het kant zuchtte diep en fronste haar voorhoofd zodat het leek of een wijnboer daar flink had rond geploegd, met het paard achter de ploeg deze keer. Belerend keek ze me aan, schude haar hoofd en begon, ‘Deze voortreffelijke weißwen heeft de smaak van oud en droge gronden met ondertonen van verschraalde motorolie en meters huishoudfolie. Het boeket ruikt naar suikerspin met ver weg enkele zachte hints van Noorse garnalen en een heel klein beetje mijn eigen geur na het eten van te veel aan bonen. Maar er zijn ook wat radioactieve isotopen van jodium en artisjokken te ontdekken en rood gekrulde pruiken die door bejaarde clowns worden gedragen, het maakt de bijt net wat vrolijker. Er is ook nog wat Listerine te ontdekken en een veeg blarencrème en mogelijk een “bezeken” ezelsstaart, met de textuur van bedorven karper, gevangen in de monding van de Lauwers.

Ik nam brutaal een laatste slok uit de fles. Het draaide mij allemaal een beetje. Ze schonk mij nu een royale vierde wijn uit, een zoet en sprankelend wit.

Ze zei, ‘Ik denk dat dit gewoon de wijn is waar je smaakpapillen springend van puur plezier voor je uit gaan dansen.’ Ik nam een fikse slok, en zonder adem te halen nog een, en nog een. Mijn ogen lichtten op en ik zag de wereld in een heel ander licht. Ze keek me aan en wachtte op mijn bevindingen. ‘Ik proef Camembert en heel duidelijk champignons uit een besmet Limburgs paddestoelencel.’ Enthousiast beaamde ze mijn smaak en ging gelijk over naar nummer vijf, een bruisend en levendige rosé en voordat ik ook maar een slok had genomen stak de kantenvrouw van wal, ‘Hier proeven we Spaanse havermout en melk van Griekse geiten met een ondertoon van een natte wintertrui. Verder van die dingen die zich vastklampen aan de romp van een zeilboot, koersend van zomer naar herfst of dezelfde weg terug. Als je per ongeluk zou morsen rook je ook een briesje roerei en ja ook de binnenband van een Citroën Mehari, in ’t groen.’ Ze keek me uitdagend aan en vroeg, ‘Proef jij ook de nasmaak van een Oudhollands stoofpotje en de aardse smaken van edelhertenpoep? Flets gekookte boerenkool en gele biet, ik heb ook nog wat cactussen op mijn tong en nierstenen met de smaak van in rum gestookte kurk.’

Ik keek eens rond en telde de lege flessen, een, twee, vijf, zeven. Tijd om me naar huis te laten brengen. Ik nam afscheid van het kant en beklom de passagiersstoel en sliep al voordat mijn vrouw de voiture de oprijlaan afstuurde. Ik schijn nog iets gemompeld te hebben van, ’Al dat kant, zoveel kant. Wist je dat ze daar mensen van maken?’ Deze Vaderdag gaat in de boeken als de natste ooit. Dochterlief, bedankt!


Geef dit verhaal een waardering door met je muis over bovenstaande stippen te gaan en op het symbool met de door jou gegunde punten te klikken.


Ik maak gebruik van cookies zodat ik jou een optimale website kan leveren. Verder lezen!